Wielki Wy​buch

Obecnie uważa się, że Wszechśwait ulega ewolucji. Jako pierwszą, najwcześniejszą fazę uznaje się wydarzenie nazywane wielkim Wybuchem. Teoria Wielkiego Wybuchu podaje, że promień Wszechświata zmierzał do nieskończoności, a temperatura, gęstość i ciśnienie dążyły do zera. Wszechświat rozszerza się od momentu, gdzie jego materia osiągneła bardzo dużą tęperaturę i gęstość. 

 
Zjawisko to rozpoczęło się ok. 18 miliardów lat temu. Według teorii Einsteina pierwsze cząstki powstały w wyniku przemiany energii w materię (E=mc^2). Nie można opisać stanu Wszechświata w jego pierwszej fazie tzw. erze Plancka.  
Pierwszą 1/10 000 część sekundy po tym wydarzeniu nazywamy erą hadronową. Wówczas fotony i kwarki łączą się w różne konfiguracje zawne hardonami. Powstawały pary: cząstka–antycząstka , jednocześnie się anihilując (unicestwiając) i wyzwalając energię znaną jako promieniowanie gamma. 
Wielka ilość energii spowodowała gwałtowne przyspieszenie ekspansji Wszechświata - erę inflacji. 
W erze leptonowej cząsteczki, które nie zdążyły ulec zniszczeniu rozpadały się i zmieniały w protony, elektrony i neutrina. Skutkowało to powstaniem pierwszych jąder oraz izotopów helu i wodoru. 
W erze promieniowania (ok. 100 000 lat) rozpoczął się szybki proces powstawania atomów. Wszechświat stał się obłokiem wodoru z domieszkami helu.
Dzięki sile grawitacji powodującej zagęszczanie się obłoków powstawały galaktyki i gwiazdy (era materii lub tzw. era galaktyk i gwiazd trwa do dzisiaj). Ok. 5 mld lat po Wielkim Wybuchu rozpoczęła się synteza nowych jąder atomowych pierwiastków tj. krzem, żelazo, węgiel, tlen i siarka, a wybuchy supernowych rozrzucały te pierwiastki dalej po Wszechświecie. Proces ten powtarzany wielokrotnie sprawiał, że nowe gwiazdy były coraz bardziej “napakowane” pierwiastkami ciężkimi. Przy odpowiednio dużej ilości tych pierwiastków zaczęły formować się planety.